LINKS

Angela Groothuizen
Angela op Twitter
Angela op YouTube
Dolly Dots geweldige Fansite
Juffertjes bloemen Schiedam
Koppop
Mama Cash
Stichting Sam
Stop Aids Now
Webshop Angela Groothuizen
The Voice Factory

ZOEKEN


Al krijgt een aap...

Al weken wist iedereen het zeker, de Televizierring kon alleen nog maar gewonnen worden door The Voice of Holland. Op straat werd ik aangesproken, bij optredens, op twitter, facebook en mail. Fans, collega’s, vriend en vijand: TVOH wint de Televizierring 2011. Wij van de Voice waren wel heel blij met de nominatie, na pas één seizoen, maar voelden de overwinning nog niet zo. De concurrentie was aanzienlijk. “Mijn” andere programma, Wie is de Mol, was al voor de vijfde keer genomineerd en Voetbal International was een gevaarlijke outsider. Johan Derksen schreeuwde van de daken dat ‘ie niets te zoeken had tussen de aangeklede apen.
Smokings en galajurken werden uit de motteballen gehaald. Dresscode: A Touch of Gold ivm 60 televisiehistorie, maar ik ken mijn vrienden dus ik dacht, laat ik dan maar in mijn eentje die gouwe touch zijn.
Vervroegd teruggekomen van een gezinsvakantie in NYC stapte ik verfomfaaid uit het vliegtuig. Direct door naar LaDress voor de laatste aanpassingen aan mijn galajurk.
In mijn jurk zag ik eruit als een halve prinses: net gekust maar nog behoorlijk kikker. Maar gelukkig, Leco van Zadelhof stond klaar in Carré en na twee uur restauratiewerkzaamheden was ik van een afgetobte toerist veranderd in een stralende bn-er. Behalve dat mijn vliegtuigvoetjes wat over de nieuwe pumps van 5th Avenue heen bloesemden.
Al die heisa omdat mij de eer was gegund om als historische tv-vrouw een van de trofeeën uit te reiken bij dit speciale 60-jaar-tv-televizier-ring-gala. Historische persoonlijkheden zijn over het algemeen overleden maar dat zag ik door de vingers, hoe vaak sta je nou in een gouden jurk in Carré? Pas toen ik het podium opliep en een zaal vol vrienden en collega’s zag kreeg ik even een klein paniekaanvalletje. Ooooooh…waarom had ik niks voorbereid?
Maar zelfs dat lukte en voor ik het wist was het allemaal klaar en had Voetbal International gewonnen.
Vrolijk naar de party, de afterparty en de afterafterparty. Op platte laarzen, dat wel.
Toch weer het licht uitgedaan. Dat wordt wat als we volgend jaar wél winnen.

Angela

Lieve vrienden

Lieve vrienden,

Nog 1 week te gaan en dan is de finale van The Voice of Holland weer achter de rug. De tijd is omgevlogen en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Sinds de X factor 2 ben ik eigenlijk non-stop aan het werk geweest met als hoogtepunt dit jaar met The Voice en X factor door elkaar heen.
Fantastisch om te doen maar best zwaar af en toe, als je zo’n monomaan persoon bent als ik. Ik ben 24/7 bezig met alle kandidaten, droom over iedereen die met het programma te maken heeft en eigenlijk kom ik aan niets anders toe. Dat wordt nog wat volgende week als het afgelopen is…een diep gat???
Neuh! Geen tijd want ik ga zo weer door met de repetities van Label. 30 januari is alweer de eerste voorstelling van Label in de Stoep te Spijkernisse. Komt allen zou ik zeggen want er zijn nog zat kaarten.
Het afgelopen half jaar stond ook in het teken van het KWF. Maar liefst meer dan 50000 nieuwe donateurs heeft het KWF binnengehaald, niet alleen door mij natuurlijk maar ook door oa. het programma ‘Sta op tegen kanker” en heel veel particulaire intiatieven van mensen in het land.
Ik heb het KWF de single ‘Niets Blijft’ geschonken, dwz. ik heb de clip en opnamen van de cd betaald en doe afstand van de rechten. Hoeveel dat heeft opgebracht weet ik helaas nog niet maar door de single is er heel veel publiciteit gerealiseerd. Ik ben ook heel trots dat de single op 7 stond in I tunes en op een gegeven moment binnenkwam op 13 in de top 100. Wat een heerlijk gevoel. Het KWF was er ook blij mee.
Op de vriendensite staat een grappige cartoon waar nogal veel reacties op zijn gekomen. Ik vind het zelf een hele grappige tekening. Humor is juist zo belangrijk om de nare dingen die er zijn in het leven te relativeren. Ik sta dan ook achter de cartoon. Om je gerust te stellen: mijn vrienden met kanker kunnen er hard om lachen.
Vandaag las ik in de krant dat wetenschappers over de hele wereld gaan samenwerken om kanker te overwinnen. Kanker zou zomaar over misschien al 10 jaar een ziekte kunnen zijn waar je niet meer aan dood gaat. Dat kan omdat iedereen zo royaal heeft gedoneerd. Bedankt allemaal, het is weer een grote stap in de goede richting.
Een ander succes hebben we gehaald met Stop Aids Now. Ik ben ambassadeur van SAN en in september ben ik naar Ethiopie geweest om de projekten te bekijken van SAN. Ik maakte kennis met Descha, een meisje van 12 dat al vanaf haar 7de (!!!) voor haar 4 kleinere broertjes en zusjes zorgt. De omstandigheden waren bar slecht en ik ben er nog steeds zo trots op dat we haar situatie onmiddellijk hebben kunnen verbeteren. Een beter huis, huisraad, eten, schoolboeken en een paar moeders in de buurt die een oogje in het zeil houden. Het kabinet wilde de Aidshulp opschorten en daarom heb ik op 1 december, Wereld Aids Dag samen met Nicolette Kluivert zoveel mogelijk radio en Tv shows bezocht en het besluit is teruggedraaid. Er wordt nog steeds bezuinigd maar de aidsbestrijding blijft nu wel op de agenda staan. En zo moet het ook.

Ik had graag mijn cd af willen hebben maar tijdens de opname van Niets Blijft kwamen Nico Brandsen en ik erachter dat we meer wilden dan alleen een registratie van Label. We willen een ‘echte’ cd met misschien wel meer popliedjes ipv. kleinkunst. De tijd om de cd op te nemen hoop ik de komende maanden te hebben.
En dan de vriendendag…wanneer oh wanneer zullen we dat nu eens doen en wat gaan we dan doen??? Laat mij eens weten hoe zo’n middag eruit moet zien. Ik wil graag de cd het allereerst aan jullie presenteren dus daar hangt de datum vanaf. Ik zou het eerst op 29 januari doen maar je begrijpt….dat lukt me niet. Ik hou jullie via Babs op de hoogte en laat mij weten hoe die middag eruit moet komen te zien.

Nu hoop ik dat jullie allemaal op mijn Kim gaan stemmen komende week en dat jullie haar single gaan downloaden. Ze staat al op 2 in de I tunes maar ik vind dat ze op 1 moet!!! Kim de Boer is een geweldige vrouw met een enorm talent. Go Kim Go!!!

Tot snel!! Ik beloof het

Liefs, Angela

Gelukkig nieuwjaar allemaal.

Beste vrienden,

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Ik zit nu in mijn fijne Belgische kleedkamertje, klem tussen mijn bed en bureau. Straks begint er weer een nieuwe aflevering van Sterartiest/Steracteur, een superpopulair tv programma in België. Ik ben één van de juryleden. Elke week laten bekende acteurs van de Vlaamse TV zien of en hoe ze kunnen zingen. Het is aan de jury om ze rood of groen te geven en uiteindelijk iemand op “de pijnbank” te zetten. Een klusje van niets maar ik geniet er enorm van.
Vrijdagochtend stapte ik op de trein en de vraag is altijd of ik wel een aansluiting kan vinden naar Kontich, het stationnetje tegenover de studio. Vandaag kwam de trein niet dus ben ik in Antwerpen in een taxi gestapt, om erachter te komen dat de weg opeens afgesloten was met een paaltje. Dus het laatste kilometertje moest ik aan de wandel met m´n kledingtas. Tja… je moet er wel wat voor over hebben.Twaalf weken lang zal ik hier meedoen aan de liveshow en ik moet zeggen: het is echt ontzettend leuk om als outsider tussen de Belgen mee te draaien. Mijn twee medejuryleden zijn Tom Helsen, een geweldige singer/songwriter en Bob Savenberg, de voormalige drummer van Clousseau en inmiddels een belangrijke manager in het Vlaamse popland. We kunnen het goed met elkaar vinden en het publiek begint al lekker een hekel aan ons te krijgen. Dus we doen het goed!

Ik wens jullie allemaal veel liefde, geluk en gezondheid toe. Al veel eerder was ik van plan voor het blog te schrijven en nu het er eindelijk van komt neem ik meteen even het hele jaar met jullie door. Wat mij betreft is het echt voorbij gevlogen. De jaren gaan steeds sneller maar dit jaar slaat alles. Time flies when you’re having fun, zelfs als dingen niet lopen zoals je zou willen.
In het afgelopen jaar heb ik veel gezongen, in het theater maar ook op heel veel besloten feesten. Met mijn eigen band maar ook heel vaak met feestbands, big bands, rockbands, schoolbands. De ene dag met een tape als begeleiding, de andere dag met het Metropole achter me en een paar keer, natuurlijk, met de Dots.
Er kwam, na jaren, weer eens een cd uit die ik in eigen beheer heb uitgebracht en die het boven ieders verwachting heel goed heeft gedaan. De cd zorgde er weer voor dat mensen me zich weer herinneren als zangeres en niet alleen als presentatrice dus het doel is bereikt!

De hele organisatie van de cd release en het uitzoeken hoe je nou eigenlijk platenmaatschappijtje moet spelen heeft veel tijd opgeslokt en ondertussen moest ik stad en land door voor de theatertoer Klein.
Een beetje gek was het wel dat ik me de hele tijd zo hondsmoe voelde… maar dat bleek een stevige vorm van de ziekte van Pfeiffer te zijn. Ik begreep er al niets van, als ik ’s morgens wakker werd zonk de energie me zo in de schoenen (sloffen) en voelde ik me hondsberoerd. Eerst een huisarts zoeken (ben nooit ziek) en hoppa: een diagnose was na onderzoek zo gesteld. Ik was allang blij dat het niet echt iets ernstigs was want ik had me al van alles in het hoofd gehaald. Moeilijk was het wel. Elke dag vroeg op, de hele dag werken en als het even kon tussen soundcheck en diner een dutje doen (dat ook niet echt hielp). Ik heb mijn tanden op elkaar gezet en ben gewoon door gegaan. En heb die periode direct weer verdrongen want eerlijk gezegd herinner ik me weinig details van het eerste half jaar. Tja, zo vliegt het voorbij natuurlijk.

Wat ik nog wel goed herinner zijn de ‘ Goodbye for now’ concerten. Wat was het geweldig!!! Ik weet die eerste avond in Groningen nog precies. Een heerlijk feest en dat gingen we daarna nog vijf keer doen. Traditiegetrouw waren het zeer gezellige avonden tot diep in de nacht in de bar van het hotel. Wie maakt dat nou mee, samen met je beste vriendinnen dansen en zingen voor een enthousiaste zaal mensen? En dat op middelbare leeftijd… Nee, leuker wordt het leven dan even niet. Ik koester deze concerten dan ook als een dierbare herinnering.
De volgende dag… als dan de rest nog hun roes aan het uitslapen was, was het dan iets minder wanneer ik vroeg op moest om weer ergens op te treden. Zo kom je slecht van je Pfeiffer af. Maar ja, je leeft maar een keer, dus: gaaaaan!

De meivakantie was ook een toptijd. De kinderen vrij, mama vrij en de zon scheen en scheen en scheen. Heerlijk. Wij zijn naar ons huisje in Vinkeveen gegaan en twee weken lang heb ik overdag buiten op de loungebank onder een dekentje geslapen en geluierd terwijl de bootjes voorbij kwamen varen. Na die twee weken was ik zo goed als beter!

Lola had de Cito-toets heel goed gemaakt dus er moest een school worden uitgezocht en een musical worden ingestudeerd en ik was klassemoeder en regisseur van de musical. De musical was een groot succes maar op die dag werd onze Hilde begraven. Hilde was mijn steun en toeverlaat toen de kinderen nog klein waren. Lille, zoals de kids haar noemden was een kado van Bert Klunder. Hij vond dat ik een mevrouw nodig had die de boel een beetje runde voor me als ik aan het werk was en ik werkte veel. Hilde werd onze lieve huisvriendin en ze was de knapste vrouw van 70 die ik kende. In februari belde ze me op dat ze een knobbel in de borst had. Op het grote schoolfeest van de kinderen stierf ze en op de dag van de musical uitvoering die drie keer moest worden gespeeld, om 9 uur, 11 en uur en ’s avonds, werd ze begraven. Het was bijzonder schizofreen om tussen de uitvoeringen door samen met mijn verdrietige kinderen een lied te zingen en te spreken bij de uitvaart van onze lieve, lieve Hilde.

De zomervakantie brachten wij door in Zuid-Frankrijk. Ik had een heerlijke villa met zwembad gehuurd en nam opa, tante Cor en mijn moeder mee. Op vakantie met drie bejaarden van 80, 82 en 86 jaar. Ik kan het iedereen aanbevelen. Het was heel erg gezellig en bijzonder. Familie en vrienden kwamen langs en er zijn momenten geweest dat we met 17 mensen/kinderen in het zwembad lagen.Ook dan kan het leven niet mooier. Mijn ex Benno kwam met zijn vrouw Paulette (mrs. Einstein) en twee dochters langs in de laatste week en ook dat was zo bijzonder. We zien elkaar altijd te weinig en dan is zo’n week heel erg intensief en mooi.

Het najaar bracht allemaal mooie kansen. De Belgische VRT vroeg me jurylid te worden. De NISB vroeg of ik het gezicht van de campagne ‘30 minuten bewegen per dag’ wilde worden en als klap op de vuurpijl kwam de X-factor ook met het verzoek om jurylid te worden. Het kwam allemaal prachtig uit want ik had geen theatertoer en kon voluit ja zeggen! Dus na al dat gebuffel van het voorjaar heb ik nu even een luxebaantje…

Chantal Jansen vroeg me om naar Zwitserland te komen voor het kerstprogramma Chalet Chantal. Ik kwam een dag later want ik had nog een dagvoorzitterschap te doen. Eenmaal daar was het een feest. De volgende dag om 9.00 zag ik dat Ria me had gebeld… Ria?? Om 9 uur ’s ochtends…dat voelde niet goed dus ik belde onmiddellijk terug op haar mobieltje en kreeg haar man Hans aan de lijn… ik wist meteen dat het slecht nieuws was. Ria belt nooit zo vroeg en Hans neemt nooit haar telefoon op. Ze waren net in het ziekenhuis en Hans had aan de gezichten van de artsen gezien dat het niet goed was. Ik probeerde me op te pompen om niet het plezier van de andere gasten van Chantal te bederven. Ik nam Erik van der Hoff in vertrouwen want hij is natuurlijk een oude vriend van de Dots. De hele dag zat er een klem om mijn hart en ondertussen belde ik met de andere meiden. Om half 6 belde Hans: ’Angela, het is echt helemaal mis. Ze zit onder de tumoren en er is niets meer aan te doen. Ik ga nu naar huis om de kinderen in te lichten’. De wereld stortte in. Ik werd kotsmisselijk, kreeg stampende hoofdpijn en belde snel de meiden en Robin. Esther zat klaar naast de telefoon, samen met Anita. Ook zij hadden de hele dag tussen hoop en vrees geleefd. En ook daar stortte de wereld in. Sjeel reageerde in shock, Patty kreeg ik niet te pakken. Patty’s man Oscar, cameraman, zat ook in het chalet en bij hem stortte ik even mijn hart uit. Via sms’jes en tientallen pogingen kregen we Pat te pakken. Hopeloos verdriet overspoelde ons. Die avond ging het filmen door maar aan mij hadden ze niet zoveel.
De volgende dag stond Patty op schiphol en we vertrokken naar Den Helder. Anita kwam ook binnen. Iedereen was in shock, het lieve gezinnetje van Ria, haar beste vrienden en wij. Behalve Ria zelf. Die zat, eigenlijk heel vrolijk van de prednison, te genieten van alle gezelligheid. Hans had haar er inmiddels van overtuigd dat ze een second opinion moest halen. Ria wilde dat wel maar had zich al neergelegd dat het voor haar eindeoefening was. Het was, zogezegd, een verwarrende avond. Wij allemaal in de war en Ria heel vrolijk op dat ziekenhuisbed. Toeval wil dat Esther die avond op een luxe charity-diner zat tussen de beste oncologen van Nederland. Hans liet het er niet bij zitten en ondernam actie.

De rest is bekend. Ria is nu onder behandeling bij prof. Smit, de beste longarts van Nederland. Ze krijgt een chemokuur en een nieuw medicijn dat in de laatste testfase zit. Prof. Smit zorgt goed voor Ria. Ze wordt opgenomen tijdens de kuur en het is een fijn idee dat ze zo goed in de gaten gehouden wordt. We zijn dankbaar dat ze in goede handen is en dat we de afgelopen twee jaar zoveel geweldige dingen met elkaar hebben meegemaakt.

Onze laatste optredens waren in Barcelona/Antwerpen en Amsterdam. Het –achteraf- laatste optreden was op Anita’s verjaardag. We gingen na de soundcheck naar het huis van Sjeel waar een gedekte tafel stond. We hadden weer een ouderwetse lange eetsessie en gingen daarna onze make-up doen. In de witte pakken naar het Amsterdamse bos waar een enorme tent stond. Het was een luxe bedrijfsfeest waar veel artiesten optraden. We waren in topvorm. Daarna weer naar Sjeel, verkleden en nakletsen. Pas om 02.00 ’s nachts braken we de gezelligheid op. Ik denk dat er weinig bands zijn in de wereld die na 30 jaar nog niet uitgepraat zijn. Elkaar zoenen en tot snel maar het bleek het laatste optreden.

Een paar weken geleden was ik met onze oprichter en eerste manager Cees van leeuwen op bezoek bij Ria. We vertelden hem over die laatste avond en toen zei Cees: ‘zijn jullie belazerd? Gewoon volgend jaar december een grote kerstshow in Ahoy, zal je zien… komt iedereen weer en is het weer de beste show van het jaar!’ Ria’s ogen begonnen te glimmen… dus, vrienden… zeg nooit: nooit.

Liefs, Angela

Hoe zal ik nu toch de afgelopen tijd beschrijven....???

Hoe zal ik nu toch de afgelopen tijd beschrijven….???
Laat ik een quote van mijn dochter Lola gebruiken….

Mama, er is te veel gebeurd!
Eerst was je er nooit meer, toen was Papa ook steeds weg (mijn vriend draaide ‘the making off”), ik moest mijn entreetoets maken en toen die eindelijk af was gingen we naar Ahoy waar er een doek viel en jij daar stond met de anderen en toen mochten wij ook op het podium waar alle mensen zoveel lawaai maakten en toen ….ging Oma dood.

Laat ik bij het begin beginnen….

Donderdag 24 mei

Om half twee verzamelen Ivo, Ilvo, Dennis (3 van de dansers) en Hans mijn trouwe vriend/manager zich bij mijn auto. We vertrekken naar Ahoy. Mondeling nemen we de set eens door. Al die weken hebben we gerepeteerd maar nog nooit hebben we alles achter elkaar gedaan…..hoe zal het gaan…kunnen we het volhouden….werkt de volgorde wel, hoe gaat het met de Turkse band waar we nog nooit mee gewerkt hebben…..hoe groot zal het podium in het echt zijn.

De opwinding stijgt als we bij Ahoy aankomen en de dansers de enorme Dots billboard zien….waauw!!!! joehoe!!!
De bewaking van Ahoy begroet me alsof ik een oud familielid ben en ik ben blij ze weer te zien. Een aantal van hen zie ik immers al meer dan 25 jaar af en aan. Voordat ik naar de kleedkamer vertrek loop ik de zaal in…..mijn hart staat stil…...wat mooi!!!!!! We hebben alles maanden geleden getekend hoe we het liefste het podium zouden zien maar wat Robin met onze lichtman Ignace er van gemaakt hebben tart elke verbeelding…...joehoe!!!!!!! Schreeuwen we nog maar eens enthousiast!!!

In de gang kom ik Beshat tegen, een jazzmuzikant van Turkse afkomst die ik gevraagd had om ons te begeleiden bij Leila. We hebben elkaar nooit eerder ontmoet maar door ons veelvuldige email -en telefooncontact begroeten we elkaar als oude vrienden. ’’Op hoop van zegen’’ brullen we elkaar nog toe.
Om 19.00 begint de generale. Babette gaat bij Benno, de geluidsman zitten en Judith neemt plaats bij het midden podium. Kom maar op met de show. In de zaal staan de medewerkers, onze ‘we’ll tell it all about Boys” vrienden, Brainpower: ”wat klinkt het goed…er loopt zeker een tape mee???” en Robin, de organisator, Edith, onze manus van alles, Hans, mijn manus van alles en Eduard de regisseur van de dvd en …laat ik hem niet vergeten,....mijn lief Robbie die voor ons de extra’s draait voor de dvd.
De vloer is glad, de trappen lang, de oortjes staan te hard, de band speelt te snel en wij vergeten alles….alle dansjes en alle koortjes…tering!!!!! Wat is alles ver, wat moeten we rennen en wat hebben we een adem nodig om het allemaal te kunnen doen….

Ik doe even alle aankondigingen om te kijken of het allemaal klopt en later gaan we de verdeling maken….we mogen niet stoppen want het licht moet kijken of de computerprogramma’s kloppen maar het is onmogelijk om zonder stoppen door te gaan…..
Aan het einde van de avond hebben Patty en ik blaren….VAN ONZE SLIPPERS!!!!!!!!!!!!! Dat wordt nog wat! Ik weet dat de show klopt, de aankondigingen goed zijn en dat het schier onmogelijk is om alles tegelijkertijd te doen. Esther is in tranen…het lichtplan zorgt voor kortsluiting in het hoofd en ze is al zo ontzettend moe….

Judith, onze grote schat, die maanden mee geploeterd heeft om de choreografieën te repeteren, is niet blij. Ze heeft een waslijst aan punten….iedereen kijkt een beetje moedeloos….dan spreekt Hans opeens…”meiden..het zal allemaal wel…maar wat ik vanavond zag is het beste dat ik ooit gezien heb…..dat jullie het weten!” Eduard voegt eraan toe: ‘ als jullie a.s zaterdag ook maar een fractie laten zien van wat ik vanavond zag…wordt het een uniek gebeuren.’ Robin en Edith zijn ook erg blij en zelfs Babette is een beetje blij. Judith minder…maar ze heeft gelijk…het was niet goed…

Ik ga naar het hotel en kan niet slapen (zoals al vaker deze laatste weken…) Ik weet dat het een steengoede show kan worden maar als toch wat….
Robbie vertelt me dat hij zwaar onder de indruk is en dat het een fantastische show is en valt tevreden….snurkend ….in slaap. Ik draai me nog 100 keren om.

Vrijdag 25 mei

Met een knoop in mijn maag word ik wakker….heb slecht geslapen…. Robbie laat me alleen en ik probeer nog wat te slapen …dat lukt matig.
Om half een verzamelen we ons in de tuin van het hotel. Ik heb enorme behoefte om nog even alleen met zijn zessen te zijn.We zijn almaar omringd door anderen maar de kern van de zaak zijn wij, onze vriendschap.
In de tuin verdelen we de aankondigingen, bespreken de laatste valkuilen en besluiten dan er enorm van te genieten!

Patty is wakker geworden met een nare allergie in haar gezicht, haar huid staat in brand, wat een timing…van alle dagen in het jaar juist vandaag. En ook Esther krijgt in de loop van de dag een opgezwollen oog. De dokter wordt gebeld en zal ze in Ahoy behandelen. Patty wordt steeds roder en haar huid staat in brand.

Om drie uur komen we aan in Ahoy, een uitgebreide soundcheck, vooral voor de ‘specials’...Sjeel met het Sam nummer, de boys bij Boys en Brainpower en ook Beshat en zijn vrienden. Voor we het weten is het 6.00 en moeten we nog haasten ook. Iedereen raakt even gestresst maar om half negen is het zover….......
De geluidskastjes worden omgehangen, de oortjes gecheckt….de kleding voor de omkledingen op stoeltjes gelegd…(hadden we toch niet echt moeten repeteren met die omkledingen????) de nieuwe schoenen gaan aan en daarmee staan we even op de handdoeken met cola om valpartijen te voorkomen. We knuffelen elkaar en dan gaan we de trappen op naar podium A. Terwijl we daar staan achter het doek op het hoge podium, groeten we de jongens van de band en de dansers…iedereen is gespannen. We horen het publiek schreeuwen en klappen….d.j Jasper speelt het laatste nummer…het lawaai neemt toe…wat een gezelligheid komt er vanachter het gordijn. Ik grijp Patty’s hand…net zo nat als die van mij. ANGSTZWEET! Mijn ademhaling gaat steeds sneller en mijn hartslag gaat naar 120…en dan….piejoeoeoeoeoe! het doek valt….een enorm kabaal komt er op ons af..Hans Eijkenaar, onze drummer, kijkt nog even naar ons en daar gaan we…..

Wohooo, iemand zingt de verkeerde toonaard van de zenuwen, wat horen we de gitaristen slecht…oh shit…we moeten al dansen…oh nee…ik ben hier ook al weer te laat mee…oh dat publiek…kijk nou…wat geweldig..oh shit weer het pasje vergeten…..oh we moeten naar beneden…oh gelukkig daar zijn de dansers..onze houvast in bange dagen… gaat eigenlijk best lekker…geluid best goed…wat een geweldig publiek….even adem happen…waar is gvd. het water…heb ik niet honderdduizend keer gezegd dat er water moet staan ....ik ben uitgedroogd…oh fuckaduck nu moet ik met een uitgedroogde bek ‘Only the rain‘ zingen…oh…het gaat….eigenlijk best wel….
En zo gaat het twee uur lang door in mijn hoofd….wat jullie niet zagen maar wij wel meemaakten zijn de verkledingen in een te klein hokje…met natte bezwete lichamen waar de kleding niet vanaf wilde en iedereen zijn microphone kwijt bleek…dit is mijn micro..nee hoor de mijne oh nee dit is die van Ria enz. Als de eerste beste amateur-groep…we krijgen de pislach en de band maar doorspelen..blijkt uiteindelijk mijn witte, peperdure onderbroek voluit te zien te zijn….jammer dan.. uiteindelijk gaan wij de toegift doen in echte Percie jurken, een groot nieuw ontwerptalent van Nederland en een vriend van de familie….. terwijl wij (lees: ik) proberen erachter te komen hoe die dingen aan horen….hoor ik Danny Rook heel hard zijn best doen om het publiek te vermaken…iemand heeft mijn panty gepikt en besluit mijn glitterpanty aan te houden…als ik met Patty de trap op loopt grijpt ze me vast….’ Angela, IK GA NIET OP….KIJK NOU!!!!’ Ik zie dat haar jurk onder de vlekken zit maar ik heb het heel druk met een stuk jurk dat ik over blijk te hebben…’wat is er dan?’ Patty’s jurk zit onder de vlekken…”wat is er aan de hand?” Patty: “ik weet het niet maar ik ga niet op!’ Ze tilt haar jurk vol vlekken op en op dat moment zie ik een straaltje bloed uit haar been pulseren….het spuit eruit op mijn enkel, op Esther d’r been..over onze schoenen.. ‘Patty,” brul ik over de herrie heen, ‘je ader is gesprongen”,
Patty naar de dokter, wij, in shock, op maar gelukkig kwam alles goed toen Patty met een verbonden been alsnog erbij kwam.
Een gesprongen ader…..je verzint het niet!

Ik zie Percie ongelukkig kijken naar zijn prachtige jurken die totaal niet uit de verf komen bij sommigen (lees: mij!) en ik besluit er direct een grap van te maken…

We eindigen met Don’t give up en alles is weer goed!
What a night! Nog even snel de gasten begroeten en snel naar het hotel…stem sparen.

Om 7 uur ‘s ochtends slaap ik nog niet en begin in paniek te raken…oh god…ik ben zo moe.

Zaterdag 26 mei

Vandaag zijn de opnamen van de dvd. Na gisteren ben ik er helemaal klaar voor, ookal zit mijn linkeroor een beetje dicht. Richard, de man van Sjeel grijpt mijn nek en kraakt mijn hele lijf. Heerlijk! Om drie uur zijn we alweer in Ahoy en overal hoor ik de boys “we’ll tell it all about Boys oefenen. Ze brengen enorm veel gezelligheid mee. We nemen de ‘specials’ nog een keer door dwz. Sjeel met het Sam lied, Leila en de medley. Het publiek dat vanavond in Ahoy is zijn de trouwste fans….zij zorgden ervoor dat het binnen 2 uur uitverkocht was.

Het gejuich is onwaarschijnlijk hard. Onze kinderen zijn ook gearriveerd en samen met oma’s, opa’s, broers en zusters zitten ze in de zaal.
Un, dos tres quatro piejoeoeoeooe….daar gaan we weer. Ik krijg tranen in mijn ogen door de enthousiaste ontvangst maar merk dat ik een slecht geluid heb in mijn oortje….Ik heb het te druk om het echt goed te regelen met de geluidsman maar ik lijk steeds minder te horen en krijg nu echt problemen met het horen van de band. Ik zing minder goed dan normaal en begin steeds zorgelijker te kijken….verdorie nu net de dvd opgenomen wordt….

De verkleding hebben we nu tijdens Boys, het gaat iets gestructureerder maar het blijft slapstick….probeer maar eens haastig om te kleden als je kleding drijfnat is….lukt niet. Als Patty en ik als enige twee al te laat bij de boys komen tijdens Rollerskate besluit ik een a capella stuk in te lassen om de anderen de tijd te geven om erbij te komen…alleen Anita redt het niet en is net op tijd voor Leila

Aan het einde van de avond is de chaos in mijn oren compleet. Ik hoor het echt niet meer en zing op mijn intuïtie…niet leuk maar ik laat mijn avond er niet door verknallen…dan maar minder goed op de dvd.
De kinderen komen op en we zijn allemaal ontroerd…..
Deze avond laat ik me niet wegsturen naar het hotel…ik zoen en begroet al onze gasten en laat me toewaaien met complimenten..en neem zelfs een drankje.
Anita haalt een broodje shoarma en samen zitten we in het hotel als uitgehongerden te eten. Het lekkerste broodje aller tijden…
De adrenaline spuit door mijn lichaam en weer slaap ik slecht…bovendien begin ik weer te balen van mijn niet-werkende monitoroortjes…wat iedereen ook zegt…ik heb niet zo goed gezongen….

Zondag 27 mei

De laatste avond is VAN ONS! Geen opnamen…er hangt niets meer van af…Anita is nog even in paniek doordat ze haar stem kwijt was maar na een behandeling van Richard en wat loszingen krijgt ze weer geluid…
De laatste avond beleven we zeer intens….wat een onvoorstelbare belevenis…..ik ga helemaal uit mijn dak want ik heb weer een goed geluid (mijn zender bleek stuk…) we gaan helemaal door het lint. What a night!!!!

Zonder jullie was dit nooit gebeurd dus wij zijn jullie eeuwig dankbaar dat we dit hebben meegemaakt.

Ik blijf als laatste over in Ahoy en samen met Robin Groenveld doe ik letterlijk het licht uit….om 5 uur…...ik strompel naar mijn bed maar sta om 10.00 ernaast want we zouden nog 1 keer samen ontbijten…om 14.00 zaten we er nog maar toen moesten we toch echt naar huis.

‘s Middags even een uurtje slapen en hup…naar de studio want de dvd moest binnen een week klaar.
Mijn goede oude vriend Henk Temming en Sander Van Herk van ‘Het Goede Doel’ mixten de liedjes….We wilden niet de liedjes opnieuw inzingen en het puur en echt houden dus door een goede mix kan je een slechte noot wegmoffelen. Ik ben inderdaad matig tevreden over mezelf maar met de juiste beelden en de juiste effecten….is het mooi zat.

Woensdag zit ik, inmiddels echt oververmoeid, met de platenmaatschappij te beslissen welke nummers we skippen op de dvd ivm de lengte (het is veel te lang!!) we besluiten een aantal leuke dingen te bewaren voor de ultimate box dit najaar..en toen kreeg ik een telefoontje dat mijn schoonmoeder plotseling op sterven lag. Ik rondde de zaak af, belde mijn lief…ging naar het ziekenhuis en vervolgens naar huis om het slechte nieuws aan de kinderen te vertellen.

Van de hemel…zo pats boem weer op aarde…. mijn schoonmoeder Nel was een grote lieve schat waar ik heel dol op was. Ze is 85 jaar geworden…een mooie leeftijd..dat wel maar wat hadden we haar nog graag een tijd bij ons gehad. Zo gaat dat in het leven…...we zullen er aan moeten wennen.

Nu heb ik al een aantal dagen flink geslapen, de dvd is weergaloos geworden en ik ben weer lekker thuis bij mijn gezin…...ook mooi.

Het leven heeft pas echt waarde omdat het eindig is….

Maandag 21 mei 2007

Het aftellen is nu echt begonnen…nog een paar dagen en dan gaan we echt die enorme grote buhne op. Nu moeten we het doen met de sportzaal waar we al maandenlang trainen….hoeveel passen zou het eigenlijk zijn van podium B naar D en hoelang doen we erover om van H terug te komen op D.
Dit terwijl we doorzingen en onderweg nog wat dansen.

We zijn moe…..erg moe. Het hele weekend hebben we doorgewerkt en de slijt begint er nu echt in te komen. Woensdag nemen we vrij. Tijd om even tot jezelf te komen, de teksten nog eens te bekijken de choreografieën nog eens door te lopen. Iedereen rent nu nog in de zeldzame vrije uurtjes door de stad op zoek naar nog betere hakken om op te dansen en nog net even die juiste kleur panty . Onze kinderen komen er bekaaid af tegenwoordig. Ik mag niet klagen want ze zijn zo verschrikkelijk braaf en lief en die ene keer dat ze mee moeten omdat er echt geen oppas meer te vinden is zitten ze braaf in de balletzaal te spelen met de poppen. Jimmy, Juna, Lola en Nona kennen elkaar al erg goed en dat gaat prima zo maar Melissa van Ria is ook nog maar 12 en die ziet haar moeder bijna nooit meer omdat Ria ook zoveel moet reizen. Nog een klein weekje en dan is het weer voorbij.
Straks ga ik even langs bij Babette om het een en ander door te nemen en dan nog snel langs bij Tycho van Prince Charming voor de laatste aanpassingen van mijn kleding en dan door naar Judith want vandaag gaan we met de dansers dansen…....woehoe!!! Daar heb ik zo’n zin in. Met die geweldige dansers om ons heen krijgen we vleugels….en die hebben we op dit moment hard nodig.

Vanavond teksten schrijven…..wat gaan we zeggen, wie gaat wanneer en waar iets vertellen.
Hoe kan ik jullie laten voelen hoe geweldig het is voor ons om dit, na zoveel jaren, mee te mogen maken… samen met en vooral ook door en voor onze ouwe trouwe fans.

ouder